Shloka 42
द्वाभ्यां च सुविसृष्ट भ्यां क्षुराभ्यां ध्वजकार्मुके । छित्त्वा पाड्चालराजस्य द्रौणिरन्यै: समार्दयत्,इसके सिवा, अच्छी तरह छोड़े हुए दो छुरोंसे पांचाल-राजकुमारके ध्वज और धनुषको काटकर अअभ्रृत्थामाने दूसरे बाणोंद्वारा उन्हें भलीभाँति पीड़ित किया
dvābhyāṃ ca su-viṣṛṣṭābhyāṃ kṣurābhyāṃ dhvaja-kārmuke | chittvā pāñcālarājasya drauṇir anyaiḥ samārdayat ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ကောင်းစွာ လွှတ်ပစ်ထားသော ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်နှာပြင်မတ်သော မြားနှစ်စင်းဖြင့် ဒ್ರೋဏ၏သား အရှွတ္ထာမာသည် ပာဉ္စာလ မင်းသား၏ အလံနှင့် လေးကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားမြားများဖြင့် ထပ်မံဖိအားပေးတိုက်ခိုက်ကာ စစ်ပွဲ၏ ဒေါသအတွင်း၌ သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်လေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic where disabling an opponent’s weapon and standard is a strategic act within kṣatriya warfare, while also hinting at the moral strain of relentless aggression—victory pursued through ever-intensifying violence.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā shoots two sharp, well-aimed arrows to sever the Pāñcāla warrior’s banner and bow, then continues to assail him with further arrows, keeping him under severe pressure in combat.