Shloka 16
धावमानस्य योधस्य क्षुरप्रै: स महामृथे । बाहू चिच्छेद वै कर्ण: शिरश्चनैव सकुण्डलम्,कर्ण उस महासमरमें अपने क्षुरप्रोंद्वारा भागते हुए योद्धाकी दोनों भुजाओं तथा कुण्डलमण्डित मस्तकको भी काट डाला था
dhāvamānasya yodhasya kṣurapraiḥ sa mahāmṛdhe | bāhū ciccheda vai karṇaḥ śiraś caiva sakuṇḍalam ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ ထိုကြီးမား၍ ပြင်းထန်သော စစ်ပွဲတွင် ကာဏ္ဏသည် ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်နှာပြင်မတ်သော မြားများဖြင့် ထွက်ပြေးနေသော စစ်သူရဲ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ကာ၊ နားကပ်တန်ဆာဆင်ထားသေးသော ခေါင်းကိုပါ ဆက်လက်ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh ethical tension of warfare: martial skill and duty can manifest as extreme violence, reminding readers that entering war entails grave, irreversible outcomes and tests the boundaries of restraint and righteousness.
Sañjaya reports that Karṇa, using razor-edged arrows, strikes a fleeing warrior—severing both arms and then cutting off the warrior’s head, described as still bearing earrings.