Shloka 296
Aśvatthāmā’s Lamentation, Vow of Retaliation, and the Manifestation of the Nārāyaṇāstra (द्रोणपर्व, अध्याय १६६)
शेषांश्ष॒ पाण्डवान् योधा: प्रसभं हीनतेजस: । 'योद्धाओ! इसी प्रकार महारथी कर्ण अर्जुनका वध कर डालेगा तथा रणयज्ञकी दीक्षा लेकर युद्ध करनेवाला मैं भीमसेनको और तेजोहीन हुए दूसरे पाण्डवोंको भी बलपूर्वक जीत लूँगा
śeṣān pāṇḍavān yodhāḥ prasabhaṃ hīna-tejasaḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ထို့နောက် စစ်သည်တို့သည် တောက်ပမှုနှင့် အင်အား လျော့နည်းသွားသော ကျန်ရှိသည့် ပाण्डဝတို့ကို အင်အားသုံး၍ အနိုင်ယူကြလိမ့်မည်။» စစ်၏ သာသနာဓမ္မအရိပ်အောက်တွင် ဤဝါကျသည် အကြမ်းဖက်မှု၏ အရှိန်အဟုန်သည် အားနည်းသူများပေါ်သို့ လှည့်သွားတတ်ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်—စွမ်းရည်၊ မဟာဗျူဟာနှင့် မရပ်မနားသော အင်အားက ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ဓမ္မကို ဖုံးလွှမ်းမည်ဟု ဆိုလိုသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a grim wartime ethic: once strength and morale (tejas) decline, opponents tend to press with force (prasabham). It implicitly warns how warfare can erode restraint and make victory depend more on overpowering momentum than on righteous conduct.
Sañjaya reports the battlefield situation to Dhṛtarāṣṭra, stating that the remaining Pāṇḍavas—now weakened—are being (or are about to be) forcibly overpowered by the warriors on the opposing side.