Shloka 443
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
दध्मौ शड्खं महानादमार्षभेणाथ माधव: । सात्यकिको रथहीन और कर्णको युद्धके लिये उद्यत देख भगवान् श्रीकृष्णने बड़े जोरकी ध्वनि करनेवाले शंखको ऋषभस्वरसे बजाया
sañjaya uvāca | dadhmau śaṅkhaṃ mahānādam ārṣabheṇātha mādhavaḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ထို့နောက် မာဓဝ (သရီကృష్ణ) သည် အလွန်ကြီးမားသော အသံရှိသော သံခေါင်းကို နွားသံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော တုန်ခါသံဖြင့် ဖူးမှုတ်하였다။ စာတျကိသည် ရထားမရှိဘဲနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ကර්ဏသည် စစ်တိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်သဖြင့်၊ ကృష్ణ၏ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ သံခေါင်းသံသည် အကျင့်ဓမ္မ၏ ခေါ်သံဖြစ်လာသည်—အခက်အခဲကြားတွင် တည်ကြည်ခြင်းနှင့် အန္တရာယ်ကြီးလာသော်လည်း မိမိမိတ်ဖက်ကို မစွန့်ပစ်ခြင်း။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfast leadership and loyalty in crisis: when an ally is vulnerable and an adversary is ready, a righteous leader strengthens morale and resolve rather than yielding to fear or confusion.
Sañjaya narrates that Śrī Kṛṣṇa blows a thunderous conch with a deep resonance, a battlefield signal of readiness and encouragement, in the context of Sātyaki being without his chariot and Karṇa preparing to fight.