Shloka 27
Bhagadattā’s Deployment Against Ghaṭotkaca; Elephant-Corps Escalation
महोदरं महेष्वासं नाराचेन स्तनान्तरे । विव्याध समरे राजन् स हतो न््यपतद् भुवि,राजन! तत्पश्चात् उन्होंने महाधनुर्धर महोदरकी छातीमें एक नाराचसे प्रहार किया। उससे मारा जाकर वह युद्धमें धरतीपर गिर पड़ा
mahodaraṃ maheṣvāsaṃ nārācena stanāntare | vivyādha samare rājan sa hato nyapatad bhuvi ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ အို မင်းကြီး၊ စစ်မြေပြင်အလယ်၌ သူသည် မဟာဓနုရှင် မဟောဒရ၏ ရင်ဘတ်အလယ်ကို နာရာစ မြားဖြင့် ထိုးဖောက်하였다။ ထိုဒဏ်ကြောင့် မဟောဒရသည် ကျဆုံးကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ ဤအပိုဒ်သည် စစ်၏ တာဝန်ကြောင့် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာသော နိဂုံးချုပ်မှုကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ အင်အားနှင့် အသက်သည် ခဏတစ်ဖြုတ်အတွင်း အဆုံးသတ်နိုင်ကြောင်း ပြသသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya warfare: duty-driven combat leads to swift, irreversible outcomes. It implicitly invites reflection on dharma in war—courage and skill operate within a moral world where life is fragile and consequences are immediate.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that a warrior strikes the great archer Mahodara in the chest with a nārāca arrow; Mahodara, mortally wounded, collapses onto the battlefield.