Shloka 17
ध्वजमेकेन विव्याध सारथथिं चास्य पञ्चभि: | धनुरेकेषुणाविध्यत् तत्राक्रुध्यद् द्विजर्षभ:,फिर एक बाणसे ध्वजको, पाँच बाणोंसे सारथिको और एकसे धनुषको बींध डाला। इससे द्विजश्रेष्ठ द्रोणाचार्यको बड़ा क्रोध हुआ
dhvajam ekena vivyādha sārathiṁ cāsya pañcabhiḥ | dhanur ekeṣuṇā vidhyat tatrākrudhyad dvijarṣabhaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်။ မြားတစ်စင်းဖြင့် အလံကို ထိုးဖောက်၍၊ မြားငါးစင်းဖြင့် ရထားမောင်းကို လဲကျစေပြီး၊ ထပ်မံ မြားတစ်စင်းဖြင့် လေးကို ဖြတ်တောက်하였다။ ထိုကြောင့် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ဒ್ರೋဏာචာရျယ သည် အလွန်ဒေါသထွက်လာ၏—အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျွမ်းကျင်မှုသည် စစ်ကို သတ်ခြင်းသာမက အားနည်းစေ၍ အရှက်ခွဲသည့် စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how mastery in war can be used to disable an opponent’s capacity (banner, charioteer, bow) and thereby provoke moral-emotional reactions; it warns that wounded honor and thwarted power often ignite anger, which can cloud judgment in dharmic conduct.
In Sañjaya’s report of the battle, a warrior shoots precisely: first piercing the chariot’s banner, then striking the charioteer with five arrows, and finally piercing/cutting the bow with one arrow. This display enrages Droṇācārya, described as the foremost Brahmin.