Shloka 11
Dhṛtarāṣṭra–Sañjaya-saṃvādaḥ; madhyāhna-saṅgrāma-pravṛttiḥ
Dhritarashtra–Sanjaya dialogue and the midday battle escalation
अभीषुहस्तं कृष्णं च दृष्टवा55दित्यमिवापरम् । मध्यन्दिनगतं संख्ये न शेकुः प्रतिवीक्षितुम्
abhīṣuhastaṃ kṛṣṇaṃ ca dṛṣṭvā ādityam ivāparam | madhyandinagataṃ saṅkhye na śekuḥ prativīkṣitum ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– လက်တွင် မြင်းကြိုးကိုင်ထားသော ကృష్ణကို မြေပြင်စစ်ခင်း၌ နေ့လယ်အချိန် ဒုတိယနေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေသည်ကို မြင်ကြသောအခါ၊ စစ်သူရဲတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည့်တည့် မကြည့်နိုင်ကြ။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the overwhelming, almost unendurable splendor of Kṛṣṇa even in a war setting: divine presence can eclipse ordinary human capacity, inspiring reverence and moral seriousness amid violence.
Sañjaya describes the battlefield moment when Kṛṣṇa, serving as charioteer with reins in hand, appears with midday-sun-like brilliance; the assembled fighters cannot look at him directly.