Shloka 20
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
इससे भीमसेन अत्यन्त क्रोधसे जल उठे। उन्होंने एक विचित्र धनुष हाथमें लिया
tasya kāñcanasūtrasthaḥ śaraiḥ saṃchādito maṇiḥ | rarājorasi khe sūryo grahair iva samāvṛtaḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– ဒုရ္ယောဓန၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ရွှေကြိုးဖြင့် သီထားသော ရတနာတစ်လုံး ရှိ၏။ ဘီမစေန၏ မြားများက ၎င်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားသောအခါ ထိုရတနာသည် ပိုမိုတောက်ပလာ၍၊ ကောင်းကင်၌ ဂြိုဟ်များဝန်းရံထားသော နေမင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a cosmic simile to show how battlefield events are framed within a larger order: even amid injury and hostility, the narrative highlights a patterned, almost celestial imagery. It invites reflection on the paradox of war—its outward brilliance and inner destructiveness—and cautions against mistaking splendor for righteousness.
Sañjaya describes Duryodhana’s chest ornament: a jewel on a golden thread. As Bhīma’s arrows strike and cover that area, the jewel appears to shine like the sun surrounded by planets—an aesthetic description of a violent moment in the battle.