Shloka 25
भीष्मपर्व — अध्याय ६६: तुमुलसंग्रामवर्णनम्
The Tumult of Battle Described
महता रथघोषेण रथेनादित्यवर्चसा । छादयन् शरवर्षेण पर्जन्य इव वृष्टिमान्
mahatā rathaghoṣeṇa rathenādityavarcāsā | chādayan śaravarṣeṇa parjanya iva vṛṣṭimān |
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ဘီးသံကြီးမားစွာ မြည်ဟည်းသော ရထားကြီးပေါ်၌ စီးနင်းလျက်၊ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပရောင်လင်း၍ သူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ မိုးရေပြည့်တိမ်က မိုးရွာသကဲ့သို့ မြားမိုးဖြင့် အရပ်ရပ်ကို ဖုံးလွှမ်းလျက် ရောက်လာခြင်းဖြစ်၏။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily uses epic simile to portray irresistible martial energy: brilliance (sun-like radiance) and force (arrow-rain) can dominate the battlefield. In a dharma-war context, such power is ethically significant—strength is not merely spectacle but a decisive instrument whose use carries responsibility and consequence.
Sañjaya describes a warrior arriving on a huge chariot with a deep, resounding wheel-noise, shining like the sun, and blanketing the field with a dense volley of arrows, compared to a rain-cloud pouring down.