Shloka 346
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
ननाद बलवतन्नादं नादयानो नभस्तलम् । यह देख भानुमानने अपने बाणोंकी वर्षासे भीमसेनको आच्छादित करके आकाशको प्रतिध्वनित करते हुए बड़े जोरसे गर्जना की
sañjaya uvāca | nanāda balavat tan-nādaṃ nādayāno nabhas-talam |
သဉ္ဇယက ပြောသည်— သူသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်၍ ကောင်းကင်တစ်လျှောက်လုံးကို ထိုအသံဖြင့် တုန်လှုပ်စေ하였다။ ဗီမစေနကို မိမိ၏ မြားမိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို မြင်သော ထိုတောက်ပသော သူရဲကောင်းသည် မိုးကောင်းကင်ကို ပဲ့တင်ထပ်စေကာ အားမာန်ကို ကြွေးကြော်သလို ဟိန်းဟောက်하였다—စစ်မြေပြင်အာဏာစိုးမိုးမှု၏ ရက်စက်သော စည်းကမ်းအတွင်း၌ စွမ်းရည်ကို ကြွားဝါသည့် ကြေညာချက်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic where displays of strength—like a thunderous roar after gaining advantage—serve to assert dominance and unsettle the opponent. It reflects kṣatriya-dharma’s emphasis on courage and prowess, while also showing how war involves psychological pressure alongside physical force.
Sañjaya describes a warrior roaring loudly so that the sky echoes. In context (as indicated by the accompanying gloss), after covering Bhīmasena with a rain of arrows, the radiant fighter bellows in triumph, amplifying the moment’s intensity and intimidation.