Mahabharata — Bhishma Parva, Shloka 326
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
चिच्छेद सहसा राजन्नसम्भ्रान्तो वरासिना । राजन! वे तोमर अभी भीमसेनतक पहुँच ही नहीं पाये थे कि उन महाबाहु पाण्डुकुमारने बिना किसी घबराहटके अपनी अच्छी तलवारसे सहसा उन्हें आकाशमें ही काट डाला
sañjaya uvāca | ciccheda sahasā rājann asambhrānto varāsinā |
သဉ္ဇယက ပြောသည်— အို မင်းကြီး၊ ထိုလှံတံများသည် ဗီမစေနထံ မရောက်မီပင်၊ ပाण्डု၏ လက်ကြီးမားသော သားတော်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ စိတ်မလှုပ်ရှား၊ မိမိ၏ ထက်မြက်သော ဓားဖြင့် ကောင်းကင်ထဲ၌ပင် ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပစ်하였다။ ဤသည်မှာ စစ်၏ အကြမ်းဖက်မှုအလယ်တွင် သတိပညာ၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုနှင့် လေ့ကျင့်ထားသော ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in extreme conflict, the ideal warrior acts with steadiness (asambhrānta), using trained discernment and restraint rather than fear-driven impulse; composure becomes an ethical strength that prevents reckless harm.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that incoming tomara-weapons had not yet reached Bhīma when the mighty Pāṇḍava, remaining calm, swiftly sliced them apart in the air with his sword.