Shloka 6
उपारम्य च युद्धेभ्य: संनाहान् विप्रमुच्य ते । आयुधानि न निज्षिप्य सहिता: कुरुपाण्डवा:
sañjaya uvāca |
upāramya ca yuddhebhyaḥ saṃnāhān vipramucya te |
āyudhāni na nikṣipya sahitāḥ kuru-pāṇḍavāḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်— တိုက်ပွဲမှ ရပ်နားကာ သူတို့သည် သံချပ်ကာကို ဖြေလျော့၍၊ လက်နက်များကို မပစ်ချဘဲ ကုရုနှင့် ပाण्डဝတို့သည် အတူတကွ နေကြ၏။ ဤကဗျာသည် အကြမ်းဖက်မှု၏ ယာယီရပ်နားမှုကို ပြသည်—ရန်သူဖြစ်နေသော်လည်း စည်းကမ်းနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို လိုက်နာကြပြီး၊ လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်ခြင်းမှ နောက်ဆုတ်ကြသည်။ စစ်၏ အလှုပ်အရှားအတွင်း၌ပင် အစီအစဉ်နှင့် သင့်တော်မှုတို့ ပြန်လည်ထင်ရှားလာသည့် အခိုက်အတန့်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a righteous war governed by kṣatriya norms, there can be moments of restraint and regulated conduct. The verse highlights controlled cessation—loosening armor yet keeping weapons—suggesting vigilance without immediate aggression, and the reappearance of order and propriety within conflict.
Sañjaya reports that the fighting has paused. Both sides—the Kurus and the Pāṇḍavas—stop battling, loosen their armor, and remain together without throwing away their weapons, indicating a temporary lull rather than a full disarmament.