Mahabharata — Bhishma Parva, Shloka 496
न चक्ुस्ते रुजं तस्य रुक्मपुड्खा: शिलाशिता: । महारथी शिखण्डीने रणक्षेत्रमें जिनका प्रयोग किया था
na cakṣuste rujaṃ tasya rukmapuṅkhāḥ śilāśitāḥ |
သဉ္ဇယက ပြောသည်—ကျောက်ပေါ်တွင် သွေးထိုး၍ ထက်မြက်စေထားသော ရွှေပင်ပေါက်ပါ မြားများပင် သူ့အပေါ်၌ အနာတစ်စက်မဖြစ်စေ၊ နာကျင်မှုတစ်စုံတစ်ရာမဖြစ်စေနိုင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် စစ်မြေပြင်၌ ရှိခဏ္ဍိ၏ မြားမိုးသည် ဘီရှ္မကို မထိခိုက်နိုင်ခဲ့—ဘီရှ္မ၏ အံ့ဖွယ် မထိခိုက်လွယ်သော သတ္တိနှင့်၊ သူ့ကို ကျဆုံးစေနိုင်ရန် ဓမ္မနှင့် ကံကြမ္မာပေါင်းစည်းသည့် အခြေအနေများလိုအပ်ကြောင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that mere force and weaponry do not always determine outcomes in a dharma-charged conflict; Bhīṣma’s fall is governed by specific ethical and fated conditions, so ordinary attacks—even expertly prepared—may prove ineffective.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Śikhaṇḍin’s sharpened, gold-fletched arrows, though used in the battle against Bhīṣma, did not cause Bhīṣma any visible wound or pain at that moment.