Shloka 32
Yuga-Lakṣaṇa and Varṣa-Pramāṇa Inquiry (युगलक्षण–वर्षप्रमाण–प्रश्न)
सुकुमारी कुमारी च शीताशी वेणिका तथा । महानदी च कौरव्य तथा मणिजला नदी
sañjaya uvāca | sukumārī kumārī ca śītāśī veṇikā tathā | mahānadī ca kauravya tathā maṇijalā nadī, kurunandana! bharataśreṣṭha! asmin dvīpe sukumārī, kumārī, śītāśī, veṇikā, mahānadī, maṇijalā tathā cakṣurvardhanikādayaḥ pavitrajalavāhinyo nadyo vahanti |
သဉ္ဇယက ပြောသည်– «ကူရုမျိုးဆက်တော်၊ ကူရုတို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ဘာရတတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူရေ—ထိုကျွန်းတွင် သန့်ရှင်းသော ရေရှိသည့် မြစ်များ စီးဆင်းကြသည်။ စုကုမာရီ၊ ကုမာရီ၊ ရှီတာရှီ၊ ဝေဏီကာ၊ မဟာနဒီ၊ မဏိဇလာ နှင့် ချက္ရှုဝဍ္ဍနိကာ စသည့် မြစ်များပင် ဖြစ်သည်»။
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the idea of sacred order in the world through the motif of pure rivers. Even within a war-centered parva, the text recalls landscapes associated with purity and merit, implicitly affirming dharmic values such as sanctity, auspiciousness, and the moral significance attached to tīrtha-like waters.
Sanjaya is describing a particular dvīpa (landmass/island) and enumerating the holy rivers that flow there—Sukumārī, Kumārī, Śītāśī, Veṇikā, Mahānadī, Maṇijalā, and others like Cakṣurvardhanikā—using honorific addresses to the listener from the Kuru-Bharata line.