Shloka 25
भीष्मरथाभिमुख्यं — Arjuna’s advance with Śikhaṇḍin; Duḥśāsana’s interception
चर्मभिक्षामरैश्षित्रै: पताकाभिक्न मारिष | छत्रै: सितैहेमदण्डैश्वामरैश्व समनन्तत:
carma-bhikṣāmaraiś citraiḥ patākābhikhnā māriṣa | chatraiḥ sitaiḥ hema-daṇḍaiś cāmaraiś ca samanantataḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– “အလေးအနက်ထားရသော မင်းကြီးရေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်အနှံ့တွင် ဒိုင်းများ၊ အရောင်စုံ ယက်တေးလ်ဖန် (ချာမရ) များ၊ စုတ်ပြဲသွားသော အလံများ ပြန့်ကျဲနေ၏။ ထိုနေရာတွင် ရွှေတံတားပါသော အဖြူရောင် ထီးများနှင့် အခမ်းအနားသုံး ချာမရများလည်း လဲလျောင်းနေ၏။ ဤစစ်ပွဲ၏ အလှအပပစ္စည်းများ ပြန့်ကျဲနေသည့်အပေါ်ကနေ ဆင်များသည် အသစ်ထူထပ်သော မိုးတိမ်များကဲ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားကာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်နေကြသည်ကို တွေ့ရ၏။”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of worldly splendor: the very emblems of sovereignty—parasols, banners, and fly-whisks—lie scattered on the battlefield, suggesting that power and prestige collapse under the force of adharma-driven conflict and the inevitability of war’s devastation.
Sañjaya describes the battlefield scene: shields and royal insignia are strewn everywhere, while elephants—compared to newly formed thunderclouds—rush about in all directions with terrifying roars, intensifying the sense of chaos after fierce fighting.