Shloka 24
भीष्मरथाभिमुख्यं — Arjuna’s advance with Śikhaṇḍin; Duḥśāsana’s interception
दन्तिनश्न नरश्रेष्ठ हीना: परमसादिभि: । मृद्नन्तः स्वान्यनीकानि निपेतु: सर्वशब्दगा:
dantinaś ca naraśreṣṭha hīnāḥ paramasādibhiḥ | mṛdnantaḥ svāny anīkāni nipetuḥ sarvaśabdagāḥ ||
သဉ္ဇယက ပြောသည်– “လူတို့တွင် အကောင်းဆုံးသူရေ၊ အကောင်းဆုံးစီးနင်းသူများမရှိတော့သော ဆင်များ အများအပြားသည် ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ ကိုယ့်တပ်ဖွဲ့ကိုယ် ပြန်လည်နင်းချေကြ၏။ အသံတိုင်းကို ထိတ်လန့်ကာ ဟိုဒီပြေးလွှားပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ လဲကျကြသဖြင့် စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန့်နှံ့စေ၏။”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, loss of skilled guidance and the spread of fear can turn strength into self-destruction: powerful forces (elephants) without proper control become a danger to their own side, illustrating the ethical cost and instability inherent in violent conflict.
Sañjaya describes battlefield disorder: elephants whose expert riders have been removed or slain panic at noises, charge unpredictably, trample their own troops, and collapse into confusion, worsening the rout within their own army.