Shloka 69
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
तव प्रसादान्निर्वृत्ता मम लोका: किलाक्षया: । पुत्रेण तानवाप्रोति यत्र गत्वा न शोचति
tava prasādān nirvṛttā mama lokāḥ kilākṣayāḥ | putreṇa tān avāpnoti yatra gatvā na śocati |
သားက ပြောသည်– «သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ငါသည် ပျက်စီးမသွားသော လောကများကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့၏။ လူသည် သားကြောင့် ထိုလောကများသို့ ရောက်နိုင်ပြီး—ထိုသို့ ရောက်သွားလျှင် ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ မကျရောက်တော့»။
पुत्र उवाच
Educational Q&A
The verse affirms a dharmic ideal: through the merit and agency of a son—especially in the context of righteous conduct and rites—one may attain “imperishable realms,” a state described as free from grief. It also highlights the power of another’s prasāda (grace/favor) in enabling such attainment.
A son addresses someone with gratitude, declaring that by the addressee’s favor he has obtained imperishable worlds, and he generalizes the point: it is through a son that people reach those sorrowless realms.