Shloka 6
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
ननु त्वमार्ये धर्मज्ञा त्रैलोक्यविदिता शुभे | यद् घातयित्वा पुत्रेण भर्तारें नानुशोचसि
nanu tvam ārye dharmajñā trailokyaviditā śubhe | yad ghātayitvā putreṇa bhartāraṁ nānuśocasi |
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်– «သို့သော် အာရျမယ်တော်၊ မင်္ဂလာရှိသူမ၊ သင်သည် ဓမ္မကို သိမြင်သူဖြစ်၍ လောကသုံးပါးလုံးတွင် ထင်ရှားသူမဟုတ်လော။ သင့်သား၏လက်ဖြင့် သင့်ခင်ပွန်းကို သတ်စေပြီးနောက်၌ပင် သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် နောင်တရခြင်း မရှိသနည်း»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical challenge: true knowledge of dharma should manifest as moral sensitivity. It questions how a person famed for righteousness can remain untroubled after orchestrating a grave act—highlighting the tension between claimed virtue and inner response (śoka/anutāpa) to wrongdoing.
Vaiśampāyana reports a pointed interrogation addressed to a noble woman: she is reminded of her reputation for dharma and then asked why she shows no grief or remorse despite having her husband killed through her son. The line functions as a moral probe into motive, justification, or emotional detachment.