Shloka 18
Muñjavān on Himavat: Maheśvara’s abode, Śiva-stuti, and sacrificial gold
Chapter 8
मृगव्याधाय महते धन्विनेडथ भवाय च | वराय सोमवक्त्राय सिद्धमन्त्राय चक्षुषे
mṛgavyādhāya mahate dhanvine ’tha bhavāya ca | varāya somavaktrāya siddhamantrāya cakṣuṣe ||
သံဝရတက ပြောသည်– «မဟာမုဆိုးတော်၊ အင်အားကြီး မြားပစ်သမားတော်နှင့် ဘဝ (ရှီဝ) တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ စောမ (လ) ကဲ့သို့ မျက်နှာတော်ရှိသော အမြတ်တော်၊ မန္တရားတို့ ပြည့်စုံအောင်မြင်သော အရှင်၊ အရာအားလုံးကို မြင်တော်မူသော မျက်စိတော်အား နမောတော်တင်ပါ၏»။
संवर्त उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic speech: before asserting power or giving consequential counsel, one invokes the higher moral and spiritual authority symbolized by Śiva—great, disciplined, and all-seeing—implying that effective action must be guided by reverence, restraint, and accountability.
Saṃvarta begins (or punctuates) his discourse with a devotional salutation, praising a divine figure through multiple epithets—Hunter, Archer, Bhava, moon-faced, possessor of perfected mantras, and the Eye—thereby framing the ensuing narrative or instruction within a sacred, legitimizing invocation.