Shloka 35
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
कुले महति जातासि क्षत्रियाणां महात्मनाम् | मा शुचश्चपलाक्ष त्वं पद्मपत्रनिभेक्षणे
kule mahati jātāsi kṣatriyāṇāṁ mahātmanām | mā śucaś capalākṣa tvaṁ padmapatranibhekṣaṇe ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်– «သမီးရေ—ကြာရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသူရေ—သင်သည် စိတ်မြင့်မြတ်သော က္ෂတ္တရိယ မဟာဝంశကြီးတွင် မွေးဖွားလာသူဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မျက်လုံးလှုပ်ရှားမငြိမ်သော သင်၏သားအတွက် မငိုကြွေးမပူဆွေးပါနှင့်»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse offers ethical consolation: one should restrain excessive grief by remembering one’s dharma and the steadiness expected of a noble Kṣatriya lineage—sorrow is acknowledged but not allowed to overwhelm duty and composure.
Vaiśampāyana addresses a grieving woman, praising her noble birth and urging her not to lament for her son, using affectionate epithets (“lotus-eyed”) while redirecting her from sorrow toward fortitude.