Shloka 7
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
न चान्वबुध्यत तदा स मुनिर्गुरुवत्सल: । ततः कदाचिद् राजेन्द्र काष्ठान्यानयितुं ययौ
na cānvabudhyata tadā sa munir guruvatsalaḥ | tataḥ kadācid rājendra kāṣṭhāny ānayituṃ yayau ||
ထိုအခါ ဆရာကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ထိုမုနိသည် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို မသိမြင်နိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် မင်းတို့အထက်မြတ်ဆုံး ရာဇင်္ဒြာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ မီးဖိုသစ်တုံးများ ယူဆောင်ရန် ထွက်သွားလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethic of guru-devotion expressed through simple service: the sage’s mind is oriented toward reverence and duty, not suspicion, showing how disciplined loyalty can shape perception and conduct.
Vaiśampāyana says that the guru-devoted sage does not realize something at that moment; later, addressing the king, he notes that the sage goes out to fetch firewood—an action that often marks humble service and sets up the next event in the story.