Shloka 23
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
अथ तेनैव मार्गेण शड्खचक्रगदाधर:
atha tenaiva mārgeṇa śaṅkha-cakra-gadā-dharaḥ salila-vipramukhyebhyo mātṛ-srotasā vibho | tad-anantaraṃ śaṅkhaṃ cakraṃ ca gadāṃ dhārayamāṇo bhagavān śrī-kṛṣṇas tenaiva mārgeṇa prakaṭī-bhūya ājagāma | taṃ dṛṣṭvā mahā-matir uttaṅka uvāca— “puruṣottama prabho! bhavataḥ śreṣṭha-brāhmaṇebhyaś caṇḍāla-spṛṣṭaṃ tathā apavitraṃ jalaṃ dātuṃ na yuktam” iti |
ထို့နောက် ထိုလမ်းတစ်လျှောက်တည်းဖြင့်ပင် သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်သည် မာတೃ-စရောတသ ဟုခေါ်သော စမ်းချောင်းအနီး၌—ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့ ရှိနေရာတွင်—ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏။ ထိုအရှင်ကို မြင်သောအခါ မဟာဉာဏ်ရှိသော ဥတ္တင်ကာက လျှောက်၏—“ပုရုရှိုတ္တမ၊ प्रभု၊ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့အတွက် ချဏ္ဍာလ ထိတွေ့ထားသော မသန့်ရှင်းသည့် ရေကို ပေးအပ်ခြင်းသည် မသင့်တော်ပါ” ဟု။
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds a dharmic concern about ritual purity: Uttanka challenges the propriety of offering water deemed impure (touched by a Caṇḍāla) to eminent Brahmins, even when the giver is the Lord himself. It sets up a reflection on how social-ritual norms interact with divine purpose and ethical discernment.
Kṛṣṇa appears on the same route, identifiable by his conch, discus, and mace, near the stream called Mātṛ-srotas where leading Brahmins are present. Uttanka, seeing him, objects that it is improper to give those Brahmins water considered impure because it has been touched by a Caṇḍāla.