Shloka 44
Adhyāya 51: Kṛṣṇa’s Leave-Taking and Departure for Dvārakā (द्वारकागमनानुमति)
कृतकृत्यश्न स तदा शिष्य: कुरुकुलोदवह । तत् पद समनुप्राप्तो यत्र गत्वा न शोचति,कुरुकुलनन्दन! उस समय कृतार्थ होकर उस शिष्यने वह ब्रह्मपद प्राप्त किया, जहाँ जाकर शोक नहीं करना पड़ता
kṛtakṛtyaś ca sa tadā śiṣyaḥ kurukulodvaha | tat padaṃ samanupprāpto yatra gatvā na śocati ||
ဝါယုက မိန့်တော်မူသည်– «ထို့နောက် ထိုတပည့်သည် လုပ်စရာရှိသမျှကို ပြီးမြောက်ကာ ကိစ္စပြီးစီးသူ (ကೃತကೃತ்ய) ဖြစ်လာပြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေ—ဗြဟ္မပဒကို ရောက်ရှိ하였다။ ကုရုမျိုးရိုး၏ အကောင်းဆုံးသူရေ၊ ထိုအဘိုဒ်သို့ ရောက်လျှင် နောက်တဖန် ဝမ်းနည်းခြင်း မရှိတော့»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights mokṣa as the culmination of a life rightly completed: when one becomes kṛtakṛtya (having done one’s duty and inner work), one may attain the supreme state (brahmapada), where sorrow and grief no longer arise.
Vāyudeva describes the outcome for a disciple: after completing his intended discipline and purpose, he reaches the highest spiritual abode, characterized by the absence of grief—an affirmation of liberation as the fruit of fulfilled striving.