Shloka 43
Adhyāya 42 — Mahābhūta–Indriya–Adhyātma-Vyavasthā
Brahmā’s Instruction on Elements and Faculties
क्षीणे मनसि सर्वस्मिन् न जन्मसुखमिष्यते । ज्ञानसम्पन्नसत्त्वानां तत् सुखं विदुषां मतम्
kṣīṇe manasi sarvasmin na janma-sukham iṣyate | jñāna-sampanna-sattvānāṃ tat sukhaṃ viduṣāṃ matam ||
ဝါယုက ပြောသည်– «စိတ်သည် အကုန်ခန်းသွားသောအခါ—စိတ်နှင့်အတူ လောကီအထောက်အပံ့အားလုံး ပျက်စီးသွားသည်ဟု မြင်သိလာသောအခါ—မွေးဖွားခြင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သော ပျော်ရွှင်မှုများကို မလိုလားတော့ပေ။ အတွင်းစိတ်သည် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်ဖြင့် ပြည့်ဝသူတို့အတွက် ပညာရှိတို့က ထိုဉာဏ်တရားကိုယ်တိုင်ကိုပင် ‘သုခ’ ဟု သတ်မှတ်ကြသည်»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Worldly pleasures (janma-sukha) lose their appeal when the mind’s clinging and projections are worn away; for the wise, happiness is grounded in jñāna—clear, liberating understanding—rather than in sensory enjoyment.
Vāyudeva delivers an instruction on inner renunciation: as the mind’s attachments fade and the impermanence of worldly supports is recognized, the seeker turns from birth-bound pleasures toward the joy of knowledge, which the learned regard as the true good.