Shloka 9
Adhyāya 34: Kṣetrajña-Lakṣaṇa and the Araṇi Metaphor
Mind–Intellect Allegory
सव्वन्ननार्थयुक्तां श्व सर्वान् प्रत्यक्षहेतुकान् यतः परं न विद्येत ततो<भ्यासे भविष्यति
sarvān anarthayuktān ca sarvān pratyakṣa-hetukān | yato paraṃ na vidyeta tato 'bhyāse bhaviṣyati ||
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– အာရုံများထံ တိုက်ရိုက်ပေါ်ထွက်လာ၍ အကြောင်းရင်းများလည်း ထင်ရှားသကဲ့သို့ မြင်ရသော အရာအားလုံးသည် အဆုံးစွန်သော အဓိပ္ပါယ်ကို အမှန်တကယ် မဆောင်နိုင်ကြ။ ထို့ထက် အထက်တွင် ဘာမျှမရှိသော “အဲဒါ” ကို သိမြင်ခြင်းသည် ရေရှည်လေ့ကျင့်မှု၏ အဆုံးတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်—«မဟုတ်ဤ၊ မဟုတ်ဤ» (နేతိ-နేతိ) ဟူသော ပယ်ချခြင်း၏ စည်းကမ်းဖြင့် မှားယွင်းသော ကိုယ်တိုင်သတ်မှတ်မှုများကို ဆုတ်ခွာကာ အမြင့်ဆုံး အမှန်တရားသို့ နီးကပ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Sense-perceived, causally explained phenomena do not yield ultimate meaning; the Supreme Reality—beyond which nothing exists—is realized only through sustained spiritual practice, especially the discriminative negation of all limited identifications (‘neti-neti’).
A Brahmin speaker instructs the listener in a contemplative, Upanishadic mode, shifting attention away from the apparent certainty of the perceptible world toward disciplined practice that culminates in direct realization of the highest principle.