Shloka 6
जनक–ब्राह्मणसंवादः
Viṣaya, Mamatva, and Self-Mastery
तमासीनं ध्यायमानं राजानममितौजसम् | कश्मलं सहसागच्छद् भानुमन्तमिव ग्रह:
tam āsīnaṃ dhyāyamānaṃ rājānam amitaujasam | kaśmalaṃ sahasāgacchad bhānumantam iva grahaḥ ||
အင်အားမခန့်မှန်းနိုင်သော ဘုရင်သည် ထိုင်လျက် စိတ်နှလုံးဖြင့် အတွေးအခေါ်ထဲ နစ်မြုပ်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် မောဟတစ်ရပ်က သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းလာသည်—ရောင်ခြည်တောက်ပသော နေကို ရာဟုက ဖုံးကွယ်သကဲ့သို့။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that even a ruler of great strength can be suddenly overtaken by kaśmala—bewilderment or moral confusion. Ethically, it points to the necessity of vigilance, self-mastery, and clarity of judgment in leadership, since inner delusion can eclipse discernment just as an eclipse obscures the sun.
A Brahmin describes a powerful king seated in deep thought. At that moment, a sudden wave of confusion seizes the king, compared to an eclipsing planet (Rāhu) covering the radiant sun—an image conveying abrupt mental darkness overtaking brilliance.