Shloka 10
Adhyāya 26 — Ekākṣara-Brahman (“Om”) and the Hṛdayastha Guru
Inner Teacher
असुराणां प्रवृत्तस्तु दम्भभाव: स्वभावज: । दानं॑ देवा व्यवसिता दममेव महर्षय:
asurāṇāṁ pravṛttas tu dambhabhāvaḥ svabhāvajāḥ | dānaṁ devā vyavasitā damam eva maharṣayaḥ ||
အဆုရတို့အတွင်း၌ သဘာဝတရားအရ မာနထောင်လွှား၍ ဟန်ဆောင်သော စိတ်သဘော ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ဒေဝတို့သည် “ဒါန” (ပေးကမ်းခြင်း) ကို မိမိတို့၏ လမ်းစဉ်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြပြီး မဟာရ္ရှိတို့သည် “ဒမ” (ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ခြင်း) ကိုသာ လက်ခံကြ၏။ ထို့ကြောင့် သင်ကြားချက်တစ်ခုတည်းမှပင် သဘာဝကွဲပြားမှုအလိုက် အကျင့်သဘောတရားကတိကဝတ်များ မတူညီစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts ethical orientations: Devas choose dāna (generosity), sages choose dama (self-restraint), while Asuras naturally incline toward dambha (vain, hypocritical display). It highlights how svabhāva (innate disposition) shapes one’s response to instruction and one’s chosen virtue.
A brāhmaṇa explains that after a teaching was considered, different classes of beings manifested characteristic tendencies: Asuras displayed arrogance/pretence, Devas committed to giving, and great sages committed to restraint—showing divergent moral outcomes from the same context.