Shloka 22
Pañcahotṛ-Vidhāna and the Dispute of the Five Vāyus (पञ्चहोतृविधानम् — पञ्चवायूनां श्रेष्ठत्वविवादः)
सर्वे स्वविषये श्रेष्ठा: सर्वे चान्योन्यधर्मिण: । इति तानब्रवीत् सर्वान् समवेतान् प्रजापति:
sarve svaviṣaye śreṣṭhāḥ sarve cānyonyadharmiṇaḥ | iti tān abravīt sarvān samavetān prajāpatiḥ ||
ပရာဇာပတိသည် အစည်းအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသော အားလုံးကို မိန့်ကြား၍— «သင်တို့တစ်ဦးချင်းစီသည် မိမိ၏ သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်၌ အထူးမြတ်ဆုံး ဖြစ်ကြ၏။ ထို့ပြင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဓမ္မ/တာဝန်သည် အခြားသူတို့အပေါ် မူတည်၍ တည်ရှိ၏» ဟု ကြေညာတော်မူ하였다။ ထိုသို့ မိန့်တော်မူခြင်းဖြင့် အပြန်အလှန် မူတည်မှုကို တရားသဘော၏ အခြေခံအဖြစ် အတည်ပြုတော်မူ하였다။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
That excellence is contextual: each being or faculty is ‘best’ within its own rightful sphere, and dharma is sustained through mutual dependence rather than isolated supremacy.
Prajāpati addresses a gathered group and resolves their implicit comparison or rivalry by stating that all are superior in their own domains and that their functions support one another.