Shloka 12
कर्मनाशाभावः, गर्भे जीवप्रवेशः, आचारधर्मोपदेशः
Karma’s Non-Extinction, Jīva’s Entry into the Embryo, and Instruction on Conduct-Dharma
यद् यच्च कुरुते कर्म शुभं वा यदि वाशुभम् | पूर्वदेहकृतं सर्वमवश्यमुपभुज्यते,मनुष्य शुभ अथवा अशुभ जो-जो कर्म करता है, पूर्व-जन्मके शरीरसे किये गये उन सब कर्मोंका फल उसे अवश्य भोगना पड़ता है
yad yac ca kurute karma śubhaṃ vā yadi vāśubham | pūrvadeha-kṛtaṃ sarvam avaśyam upabhujyate ||
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—လူတစ်ယောက်သည် ကောင်းသောအလုပ်ဖြစ်စေ မကောင်းသောအလုပ်ဖြစ်စေ မည်သည့်ကမ္မကို ပြုလုပ်သော်လည်း၊ ထိုအကျိုးကို မလွဲမသွေ ခံစားရမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအားလုံးသည် ယခင်ဘဝ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ပြုခဲ့သော ကမ္မများဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကဗျာသည် ကမ္မ၏ အကြောင်းအကျိုးကို ထင်ရှားစေ၍ လက်ရှိအတွေ့အကြုံသည် ကျပန်းမဟုတ်ဘဲ ယခင်အပြုအမူတို့၏ အကျိုးပေါက်ရောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် စည်းကမ်းနှင့် တာဝန်ယူမှုကို တိုက်တွန်းသည်။
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
That the fruits of actions are inescapable: a person must undergo the results of deeds—good or bad—performed in a previous embodiment, affirming the Mahabharata’s ethical principle of karma and accountability.
A Brahmin speaker delivers a doctrinal instruction, explaining to the listener(s) that present experiences are shaped by prior-life actions, framing the discussion in terms of dharma and the inevitability of karmic fruition.