Shloka 236
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
ब्रह्मणा सम्परित्यक्तो मृत इत्युच्यते नरै: । इस प्रकार जब जीव शरीरका त्याग करता है
brahmaṇā samparityakto mṛta ity ucyate naraiḥ |
သိဒ္ဓက ပြောသည်– «ဘြဟ္မ (အသက်ဓာတ်) က ကိုယ်ရှိသတ္တဝါကို အပြည့်အဝ စွန့်ပစ်သွားသောအခါ လူတို့က ‘သေ’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဇီဝ (jīva) သည် ကိုယ်ခန္ဓာမှ ထွက်ခွာသွားလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် အသက်ရှူမရှိသကဲ့သို့ မြင်ရပြီး အပူ၊ အသက်ရှူခြင်း၊ တောက်ပမှုနှင့် အသိစိတ်တို့ မကျန်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် အတ္တမ (self) က စွန့်ပစ်ထားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို လူတို့က ‘သေ’ ဟု ခေါ်ကြသည်»။
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Death is defined not merely as physical stillness but as the departure of the indwelling self/life-principle: when consciousness, warmth, breath, and radiance cease because the jīva is gone, the body is called ‘dead.’
A Siddha instructs by explaining how people recognize death: the body, once the jīva departs, becomes breathless and devoid of heat and awareness, and is therefore designated as a corpse.