Shloka 31
Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
अशुभा गतय: प्राप्ता: कष्टा मे पापसेवनात् । काममन्युपरीतेन तृष्णया मोहितेन च
aśubhā gatayaḥ prāptāḥ kaṣṭā me pāpasevanāt | kāmāmanyuparītena tṛṣṇayā mohitena ca ||
«အပြစ်ကို လိုက်စားခြင်းကြောင့် ငါသည် မကောင်းသော ကံလမ်းကြောင်းများသို့ ကျရောက်ခဲ့ရပြီး ခံရခက်သော ဒုက္ခကြီးများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဆန္ဒနှင့် ဒေါသတို့က ဖိနှိပ်၍ လောဘတဏှာက မိုက်မဲစေသဖြင့် ငါသည် မကောင်းမှုကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုခဲ့ပြီး—၎င်း၏ ခါးသီး၍ နာကျင်သော အကျိုးကို ပြန်လည်ခံယူခဲ့ရသည်»။
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Unchecked desire (kāma), anger (manyu), and craving (tṛṣṇā) cloud judgment and lead to repeated wrongdoing; such actions inevitably mature into painful consequences (kaṣṭā gati) for the doer. The verse urges self-restraint and ethical vigilance as the basis of dharma.
A Siddha speaks in a confessional tone, recounting personal moral failure—being driven by desire and anger, deluded by craving—and acknowledging that these choices led to suffering in “inauspicious destinies.” The statement functions as a cautionary exemplum within the chapter’s moral discourse.