Shloka 231
धृतराष्ट्रस्य वनप्रस्थानानुज्ञा | Permission for Dhṛtarāṣṭra’s Forest-Retirement
युधिष्ठिरगते राज्ये प्राप्तश्चास्मि सुखं महत् । मन्ये दुर्योधनैश्वर्याद् विशिष्टमिति सत्तमा:
yudhiṣṭhiragate rājye prāptaś cāsmi sukhaṃ mahat | manye duryodhanaiśvaryād viśiṣṭam iti sattamaḥ ||
ဝိုင်သမ္ပာယနက ပြောသည်– «ယုဓိဋ္ဌိရထံသို့ နိုင်ငံတော် အာဏာ လွှဲပြောင်းသွားပြီးနောက်၊ ငါလည်း အလွန်ကြီးမားသော ချမ်းသာမှုကို ရရှိ하였다။ သီလရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ ဤအခြေအနေသည် ဒုရျောဓန၏ ယခင်အာဏာထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သည်ဟု ငါထင်သည်»။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two models of sovereignty: rule grounded in dharma (Yudhiṣṭhira) versus rule driven by unjust ambition (Duryodhana). It implies that the moral quality of governance directly affects collective well-being, making righteous kingship ‘superior’ not merely politically but ethically.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker expresses relief and happiness that the kingdom is now under Yudhiṣṭhira’s authority, judging this situation better than the earlier period when Duryodhana held power.