Shloka 133
Gāndhārī’s Petition for a Vision of the Departed (गान्धार्याः प्रार्थना—दिव्यदर्शनप्रसङ्गः)
वृथाग्निना समायोगो यदभूत् पृथिवीपते: । भगवन! राजा धृतराष्ट्रके शरीरको जो व्यर्थ (लौकिक) अग्निका संयोग प्राप्त हुआ, यह दूसरी अत्यन्त कष्ट देनेवाली बात जान पड़ती है
vṛthāgninā samāyogo yad abhūt pṛthivīpateḥ | bhagavan, rājā dhṛtarāṣṭrasya śarīrako yo vyartha-laukikāgninā saṃyogaḥ prāptaḥ, eṣā dvitīyātyanta-kaṣṭa-dāyinī bātā jānāyate |
ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်– «အရှင်မြတ်ဘုရား၊ မြေကြီး၏ အရှင်ဖြစ်သော ဓృతရာෂ္ဌရမင်းကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သော လောကီမီးနှင့် ထိတွေ့ရခြင်းသည် ဒုတိယမြောက် အလွန်အမင်း နာကျင်စေသော အဖြစ်အပျက်ဟု ထင်မြင်ရပါသည်။ အလွန်များစွာကို ခံထမ်းပြီးသားသူတစ်ဦးက ဤသို့သော အဆုံးသတ်ကို တွေ့ရခြင်းသည် စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမိုနာကျင်စေပါသည်»။
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical pain caused when a life already burdened by consequences ends in a seemingly ‘vain’ or merely worldly manner. It underscores impermanence and the tragic residue of adharma: even after war and reconciliation, suffering can continue, urging humility, compassion, and detachment from outcomes.
Yudhiṣṭhira laments the report of King Dhṛtarāṣṭra’s end in the forest—his body meeting fire. Addressing a revered elder (contextually a sage/authority present in the episode), he calls this a ‘second’ intensely painful blow, adding to earlier griefs surrounding the Kuru family’s destruction.