Shloka 34
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
प्रययौ संजयो धीमान् हिमवन्तं महीधरम् | मैंने संजयको गंगातटपर तापसोंसे घिरा देखा है। बुद्धिमान् और तेजस्वी संजय तापसोंको यह सब समाचार बताकर उनसे विदा ले हिमालयपर्वतपर चले गये ।।
prayayau sañjayo dhīmān himavantaṁ mahīdharam | evaṁ sa nidhanaṁ prāptaḥ kururājo mahāmanāḥ ||
နာရဒက ပြောသည်—ပညာရှိ စဉ္ဇယသည် ဟိမဝန် (ဟိမလယ) မဟာတောင်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့ကြောင့် ကုရုတို့၏ မဟာမင်း၊ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သူသည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်လေ၏။ ဤအပိုဒ်သည် မဟာစစ်ပွဲကြီးပြီးနောက်၏ တိတ်ဆိတ်သောအကျန်အရစ်ကို ဖော်ပြသည်—သစ္စာရှိ သက်သေတစ်ဦးသည် ဟိမလယသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ အင်အားကြီးသော အုပ်စိုးရှင်၏ အသက်တိုင်လည်း နိဂုံးချုပ်သွားသည်။ အာဏာနှင့် အုပ်ချုပ်မှုသည် အနိစ္စဖြစ်သော်လည်း သစ္စာတရား၊ ထိန်းချုပ်မှု၊ စွန့်လွှတ်ခြင်းတို့သည် တည်မြဲကြောင်းကို သတိပေးလေ၏။
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the greatest worldly authority ends in mortality; therefore one should value dharma, inner discipline, and detachment. Sañjaya’s departure toward the Himalayas evokes the ideal of turning from courtly life to austerity and truth-seeking.
Nārada reports that Sañjaya, after conveying news among ascetics, departs for the Himalayas. The verse also concludes a report about the Kuru king’s end—indicating Dhṛtarāṣṭra’s death and the closing of the old royal generation.