Shloka 5
धृतराष्ट्राश्रमगमनम् — The Pandavas’ Procession to Dhritarashtra’s Hermitage
भवितव्यमवश्यं तत् सुरकार्यमनिन्दिते । अवतेरुस्तत: सर्वे देवभागा महीतलम्,सती-साध्वी देवि! यह देवताओंका कार्य था और इसी रूपमें अवश्य होनेवाला था; इसलिये सभी देवताओंके अंश इस पृथ्वीपर अवतीर्ण हुए थे
bhavitavyam avaśyaṃ tat surakāryam anindite | avatīrus tataḥ sarve devabhāgā mahītalam ||
ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်– «အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းမရေ၊ ထိုအရာသည် မဖြစ်မနေ ဖြစ်ရမည့် ကံကြမ္မာဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ထိုသည်မှာ နတ်တို့အတွက် ပြီးမြောက်စေရမည့် အလုပ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားတို့၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်»။
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse frames painful historical events as part of an inevitable divine purpose: what must occur (bhavitavyam) happens, because it serves a larger cosmic task (sura-kārya). It encourages acceptance without moral blame toward the righteous, while still situating human affairs within dharma and a wider order.
Vyāsa addresses a blameless woman and explains that the unfolding events were destined and were undertaken for the gods’ purpose; hence many beings involved were not merely human but carried ‘divine portions’ (deva-bhāgāḥ) who descended to the earth to accomplish that task.