Shloka 93
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
यथोचितं महाराज यशसा नावसीदति । महाराज! राजर्षियोंका यह वंश तुम-जैसे राजाको पाकर यथोचित प्रतिष्ठाको प्राप्त होता है न? इसे यशसे वंचित होकर अपयशका भागी तो नहीं होना पड़ता है?
yathocitaṃ mahārāja yaśasā nāvasīdati |
ဓೃತရာෂ္ဌရက ပြောသည်။ «အို မဟာမင်းကြီး၊ သင်ကဲ့သို့သော မင်းတစ်ပါးကို ရရှိပြီးနောက် ဤ ရာဇဣဋ္ဌိ (rājaṛṣi) မင်းဆက်သည် သင့်လျော်သော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းကို ရရှိနေသလော။ သို့မဟုတ် ယశ (ဂုဏ်သတင်း) ကင်းမဲ့၍ အရှက်အပျက်သို့ မကျရောက်သလော။»
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical burden of kingship: a ruler’s conduct should uphold the rightful honor of the dynasty. Fame (yaśas) is treated as a moral outcome of dharmic governance, while loss of repute signals a fall from proper duty.
Dhṛtarāṣṭra addresses a ‘great king’ and frames a pointed question about whether the ancient royal line, having gained such a ruler, is receiving its due prestige rather than being dragged into dishonor—an anxious reflection on legacy and public judgment.