Shloka 10
Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
तथा शैलालयो राजा भगदत्तपितामह: । तपोबलेनैव नृपो महेन्द्रसदनं गत:,इसी प्रकार भगदत्तके पिता महाराजा शैलालय भी तपस्याके बलसे ही इन्द्रलोकको गये हैं
tathā śailālayaḥ rājā bhagadatta-pitāmahaḥ | tapo-balenaiva nṛpo mahendra-sadanaṃ gataḥ ||
နာရဒက ပြောသည်– “ထိုနည်းတူပင်၊ ဘဂဒတ္တ၏ အဘိုးအို မင်းကြီး ရှိုင်လာလယသည်လည်း တပသ္ယာ၏ အင်အားတစ်ခုတည်းဖြင့် မဟိန္ဒြ၏ နေရာတော် (အိန္ဒြလောက) သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။” ဤစကားသည် တပသ္ယာကို စည်းကမ်းတကျ မှန်ကန်စွာ လိုက်နာပါက မင်းတစ်ပါးကို လောကီအဆင့်အတန်းထက် ကျော်လွန်ကာ မြင့်မြတ်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ ကံကြမ္မာသို့ မြှင့်တင်နိုင်ကြောင်း ထင်ဟပ်စေသည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s valuation of tapas (austerity and disciplined self-restraint) as a potent source of spiritual merit capable of leading even a king to Indra’s heaven, emphasizing inner discipline over mere worldly power.
Nārada continues citing exemplars: he mentions King Śailālaya, identified as Bhagadatta’s grandsire, and states that this king attained Indra’s abode through the strength of his austerities.