Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 119
Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
अथाब्रवील्लोकगुरुब्रह्मा लोकपितामह: । ममैव तान्यपत्यानि मम शुक्र हुतं हि तत्
athābravīl lokaguru-brahmā lokapitāmahaḥ | mamaiva tāny apatyāni mama śukra hutaṃ hi tat ||
ထို့နောက် လောက၏ ဆရာတော်၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ အဘိုးအိုကြီး ပရဟ္မာက ပြောသည်—«ထိုသားသမီးတို့သည် ငါ၏သားများပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ထိုမျိုးစေ့ (śukra) ကို ငါ့ထဲသို့ ပူဇော်အပ်နှံခဲ့သည်—အမှန်တကယ် အာဟုတိ (ပူဇော်ခြင်း) တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်၏» ဟု။
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse asserts ultimate ownership and authority over progeny at the cosmic level: Brahmā claims the offspring as his, using sacrificial language to frame generation as a sacred offering, linking creation, legitimacy, and dharmic order.
In Vasiṣṭha’s narration, Brahmā intervenes and declares that certain beings/offspring belong to him, explaining their origin by stating that the generative essence (śukra) was offered into him like an oblation, thereby establishing their rightful lineage.