Shloka 20
Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
सर्वा मणिमयी भूमि: सर्वकाज्चनवालुका । सर्वर्तुसुखसंस्पर्शा निष्पड़का निरजा: शुभा:
sarvā maṇimayī bhūmiḥ sarvakāñcanavālukā | sarvartusukhasaṃsparśā niṣpaṅkā nirajāḥ śubhāḥ |
ဗျာသက အလွန်မင်္ဂလာရှိသော လောကတစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးသည် မဏိရတနာများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သဲသည် ရွှေမှုန့်ကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ ထိတွေ့ရာတွင် ရာသီအားလုံး၌ သက်သာချောမွေ့၍ မကြမ်းမတမ်း၊ မအဆင်မပြေမှု မရှိ။ ထိုနေရာတွင် ဖုန်နှင့် ရွံ့မရှိဘဲ မြေသည် အပြည့်အဝ သန့်ရှင်းမင်္ဂလာတော်မူသည်—သဘာဝတရားတိုင်ပင် သဒ္ဓမ္မနှင့် ကုသိုလ်၏ သန့်ရှင်းမှုကို ထင်ဟပ်စေသော လောက၏ ပုံရိပ်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse uses an idealized landscape—gem-like ground, golden sand, and freedom from dust and mud—to symbolize the फल of dharmic merit: purity, auspiciousness, and effortless well-being. External cleanliness mirrors inner virtue and the refined state attained through righteous conduct.
Vyāsa is describing the qualities of a blessed, otherworldly region. He emphasizes sensory comfort across all seasons and the absence of impurity (dust, mud), portraying a realm where the environment itself is inherently auspicious.