Shloka 30
Go-dāna-stuti and Ghṛta-Japa
Praise of cow-gift and ghee-centered recitation
इति नृप सतत गवां प्रदाने यवशकलान् सह गोमयै: पिबान: । क्षितितलशयन: शिखी यतात्मा वृष इव राजवृषस्तदा बभूव
iti nṛpa satataṃ gavāṃ pradāne yavaśakalān saha gomayaiḥ pibānaḥ | kṣititalaśayanaḥ śikhī yatātmā vṛṣa iva rājavṛṣas tadā babhūva, nareśvara! |
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြော၏—ဤသို့ အရှင်မင်းကြီး၊ နွားလှူဒါန်းခြင်းကို အစဉ်မပြတ် အာရုံစိုက်နေသော အုပ်စိုးရှင်တို့အထဲ အမြတ်ဆုံး ယုဓိဋ္ဌိရသည် နွားချေးနှင့်အတူ မုယောစေ့အနည်းငယ်ကိုသာ စားသောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်စက်၍ စိတ်နှင့် အင်္ဒြိယတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဆံပင်ကို မျှင်တုပ်အဖြစ် ထားခဲ့သည်။ ထိုကာလ၌ သူသည် ဓမ္မတရားကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်ကာ၊ မင်းတို့အကြား အင်အားကြီးသော နွားထီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တည်ကြည်သန့်ရှင်းလျက် ရှိနေ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights royal dharma expressed through sustained charity (especially go-dāna) and personal austerity: a ruler’s moral authority is strengthened by self-restraint, simplicity, and commitment to giving rather than indulgence.
Vaiśaṃpāyana describes Yudhiṣṭhira’s disciplined way of life during this period: he is continually engaged in donating cows, eats only scant barley (even with cow-dung, emphasizing extreme simplicity), sleeps on the bare ground, grows matted hair, and is portrayed as shining like Dharma—‘a bull among kings.’