Shloka 11
अन्नदान-प्रशंसा (Praise of the Gift of Food) | Annadāna-Praśaṃsā
कृशाय कृतविद्याय वृत्तिक्षीणाय सीदते | अपहन्यात् क्षुधां यस्तु न तेन पुरुष: सम:
kṛśāya kṛtavidyāya vṛttikṣīṇāya sīdate | apahanyāt kṣudhāṃ yas tu na tena puruṣaḥ samaḥ ||
ဘီရှ္မက ပြော၏— «ပညာရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာပိန်လှီ၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ကျဆင်းကာ ဒုက္ခထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသူအတွက်၊ သူ၏ ဆာလောင်မှုကို ဖယ်ရှားပေးသူနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်ရှင် မရှိ။ အမြင့်ဆုံးသော ကုသိုလ်သည် ပညာရှိသူနှင့် ကျဆုံးသူတို့ကို အချိန်မီ အစာနှင့် အထောက်အပံ့ဖြင့် ထောက်ပံ့ခြင်း၌ ရှိသည်။»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Feeding and sustaining a distressed person—especially one who is learned yet impoverished—is presented as an unsurpassed act of merit; removing hunger is among the highest forms of dharmic charity.
In Bhīṣma’s instruction on dharma (Anuśāsana Parva), he praises the ethical greatness of one who relieves hunger in a suffering, livelihood-deprived person, elevating practical compassion above other claims to virtue.