Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 22
Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
भोजनं च समानाय्य यत् तदा दीपितं मया । क्रुद्धयेथा यदि मात्सर्यादिति तन्मर्षितं च मे
bhojanaṃ ca samānāyya yat tadā dīpitaṃ mayā | kruddhyethā yadi mātsaryād iti tan marṣitaṃ ca me ||
ချျဝန မုနိက ပြောသည်– «ထို့ပြင် အစာကို ယူလာစေပြီး ကျွန်ုပ် မီးရှို့ပစ်ခဲ့သည့်အခါ၌လည်း ရည်ရွယ်ချက်တူညီသည်—မနာလိုစိတ်ကြောင့် သင်က ကျွန်ုပ်ကို ဒေါသထွက်စေချင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ ထိုအပြုအမူကိုပါ သင် သည်းခံခဲ့သည်»။
च्यवन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣamā (forbearance) and mastery over anger: even when provoked through deliberate insult meant to trigger jealousy, the virtuous response is restraint and endurance rather than retaliation.
Cyavana explains that he intentionally staged a provocation—having food brought and then burning it—to see whether the other person would react with jealous anger. He notes that the provocation failed because the other person tolerated his conduct.