Shloka 20
Dāna-Śreṣṭhatā: Abhaya, Anugraha, and the Ethics of Honoring the Worthy (दानश्रेष्ठता: अभय-अनुग्रह-विप्रपूजा)
फिर मैं अन्तर्धान हुआ और पुनः तुम्हारे घरमें आकर योगका आश्रय ले इक्कीस दिनोंतक सोया ।।
kṣudhito mām asūyethāṁ śramād veti narādhipa | evaṁ buddhiṁ samāsthāya karśitau vāṁ kṣudhā mayā ||
ချျဝန မုနိက ပြောသည်– «ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သင့်အိမ်သို့ ပြန်လာကာ ယောဂကို အားကိုး၍ နှစ်ဆယ်တစ်ရက် အိပ်စက်ခဲ့သည်။ အို မဟာရာဇာ၊ ကျွန်ုပ် ငတ်မွတ်လာသောအခါ သင်တို့နှစ်ဦးက ငတ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ ကျွန်ုပ်ကို အပြစ်တင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သင်တို့နှစ်ဦးကို အစာမပေးဘဲ ဒုက္ခပေးခဲ့သည်»။
च्यवन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights an ethical test: whether hardship (hunger and fatigue) leads one to blame and disparage a revered guest/ascetic. It underscores restraint in speech and steadiness of mind under suffering.
Chyavana explains to the king that he deliberately imposed hunger and distress on the king and another person as a trial, expecting they might criticize him when pressed by hunger or exhaustion.