Shloka 99
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
परश्चवधायुधो देवो अनुकारी सुबान्धव: । तुम्बवीणो महाक्रोध ऊर्ध्वरेता जलेशय:
paraśvadhāyudho devo'nukārī subāndhavaḥ | tumbavīṇo mahākrodha ūrdhvaretā jaleśayaḥ ||
ဝါယုက ပြော၏—“သူသည် ပုဆိန်ကို လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်သူ၊ ဒေဝတစ်ပါးဖြစ်၏။ သူသည် ကိုးကွယ်သူတို့၏ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာ၍ ထင်ဟပ်ကာ သူတို့၏ အမှန်တကယ် မြတ်နိုးဖွယ် ဆွေမျိုးကောင်း ဖြစ်လာ၏။ သူသည် တုမ္ဗာ-ဝီဏာကို တီးခတ်သူ; ကမ္ဘာပျက်ကာလ၌ ကြီးမားသော ဒေါသကို ထင်ရှားစေ၏။ သူ၏ သက်စွမ်းအားသည် မယိုင်မလဲ မကျဆင်းဘဲ တည်ကြည်၏; ဗိဿနုရုပ်ဖြင့် ရေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေ၏။”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to show a single divine reality expressed through multiple functions—martial protection (axe-bearing), intimate care for devotees (noble kinsman who ‘follows’ them), disciplined spiritual power (ūrdhvaretā), and cosmic governance (wrath at dissolution, and Viṣṇu’s watery repose). Ethically, it elevates devotion, self-mastery, and the idea that divine power can be both fierce and nurturing.
Vāyu is describing the deity through a litany of names/attributes. The description blends recognizable forms—Paraśurāma-like axe-bearing, Śiva-like ascetic potency and pralaya-wrath, and Viṣṇu-like jaleśaya—presenting a composite praise that emphasizes the deity’s many manifestations and roles.