Shloka 98
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
कपिल: कपिश: शुक्ल आयुभश्चिव परोडपर: । गन्धर्वो हादितिस्ताक्ष्य: सुविज्ञेयः सुशारद:
vāyudeva uvāca | kapilaḥ kapiśaḥ śukla āyubhaś caiva parodaparaḥ | gandharvo hāditis tākṣyaḥ suvijñeyaḥ suśāradaḥ ||
ဝါယုဒေဝက ပြော၏—“သူကို အမျိုးမျိုးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အင်္ဂါရပ်များဖြင့် နားလည်နိုင်သည်—ကပိလ (အညိုဝါ), ကပိၑ (ဝါညို), ရှုကလ (အဖြူ), အသက်တည်းဟူသော အာယုḥ အဖြစ်၊ ရှေးဟောင်းနှင့် နောက်ပိုင်း (ပရ နှင့် အပရ) အဖြစ်၊ ဂန္ဓဗ္ဗ အဖြစ်၊ အဒိတိ အဖြစ်၊ နှင့် တာက္ṣယ (ဂရုဍ) အဖြစ်။ သူသည် လွယ်ကူစွာပင် ထင်ရှားစွာ သိမြင်နိုင်သူဖြစ်ပြီး၊ စကားပြောရာတွင်လည်း သေချာသိမြင်မှုရှိသော သန့်ရှင်းလှပသည့် ဝေါဟာရကို ပိုင်ဆိုင်၏။”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse presents a theological-ethical idea: the divine (or the object of contemplation being described) can be recognized through multiple forms, colors, and cosmic roles—life itself, temporal polarity (ancient/later), and well-known divine beings. True understanding is marked by clarity (suvijñeya) and mature, disciplined speech (suśārada), implying that knowledge should be both discernible and expressed responsibly.
Vāyudeva is speaking and enumerates a series of recognizable manifestations or identifications—color-forms (kapila, kapiśa, śukla), principles (āyuḥ, para/apara), and divine figures (Gandharva, Aditi, Tākṣya/Garuḍa)—to indicate how the described reality can be known and characterized.