Shloka 39
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
महातपा घोरतपा अदीनो दीनसाधक: । संवत्सरकरो मन्त्र: प्रमाणं परमं तप:
mahātapā ghoratapā adīno dīnasādhakaḥ | saṃvatsarakaro mantraḥ pramāṇaṃ paramaṃ tapaḥ ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «သူသည် မဟာတပသ္စီ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် တပသ္စ (အာစတေရတီ) ကို ကျင့်သူ—မြတ်နိုး၍ မနိမ့်ကျသူ—ခိုလှုံလာသော ဆင်းရဲဒုက္ခခံသူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ပြည့်စုံစေသူ ဖြစ်၏။ သူသည် နှစ်ကို ဖန်တီးသူ၊ အိုံ (Oṃ) စသည့် မန္တရ၏ ရုပ်သဘော၊ မှန်ကန်သော အာဏာ၏ စံနှုန်း၊ နှင့် အမြင့်ဆုံးသော တပသ္စ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal of spiritual greatness: true tapas is not merely self-mortification but a noble power aligned with cosmic order, sacred truth (mantra and pramāṇa), and compassionate responsiveness to those who seek refuge.
Vāyu-deva is speaking in eulogy, describing a supremely exalted being through a chain of epithets—great in austerity, compassionate to the distressed, and identified with cosmic time and sacred authority—thereby establishing that being’s spiritual and moral supremacy.