Shloka 37
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
सर्वकर्मा स्वयम्भूत आदिरादिकरो निधि: । सहस्राक्षो विशालाक्ष: सोमो नक्षत्रसाधक:
sarvakarmā svayambhūta ādir ādikaro nidhiḥ | sahasrākṣo viśālākṣaḥ somo nakṣatrasādhakaḥ ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «သူသည် အလုပ်အားလုံးကို ဆောင်ရွက်သူ၊ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပေါ်သော (စွယ်ယံဘူ) နိစ္စသိဒ္ဓ ဖြစ်သူ၊ အစဦးဆုံးသော အရင်းအမြစ်၊ ပထမဦးဆုံးသော မူလကို ပေါ်ထွန်းစေသူ၊ အဆုံးမရှိသော အာနုဘော်ဘဏ္ဍာတိုက် ဖြစ်၏။ သူသည် မျက်စိတစ်ထောင်ရှိသူ၊ မျက်ဝန်းကျယ်သူ; သူသည် စိုးမ—လ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်—ဖြစ်ပြီး ကြယ်စုတို့ကို ထိန်းသိမ်းညှိနှိုင်းသူ ဖြစ်၏»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reverent recognition of the divine as the all-pervading governor of action and cosmic order—self-existent, originative, all-seeing, and sustaining the rhythms of time and the heavens (moon and stars). Ethically, it frames dharma as alignment with a stable, beneficent universal order upheld by the divine.
Vāyu is delivering a hymn of praise, listing epithets that describe the deity’s cosmic functions—creation/origination, inexhaustible power, omniscient vision, and celestial regulation through Soma and the nakṣatras—within the Anuśāsana Parva’s broader didactic setting.