Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
ဝါယုဒေဝက ဆို၏— «သူသည် တည်ငြိမ်သူ၊ မလှုပ်မယှက်သော စ္ထာဏု၊ အာဏာရှင်သခင်တော်ဖြစ်၏။ လောကကို ပျက်သိမ်းခြင်း (သံဟာရ) ကို ဆောင်ရွက်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်လည်း ဖြစ်၏။ အထူးမြတ်ဆုံးသူ၊ ဆုတောင်းရာ အလိုတော်ကို ပေးသနားသူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် ရွေးချယ်ထိုက်ဆုံးသူ ဖြစ်၏။ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တမဖြစ်၍ နေရာတိုင်းတွင် ကျော်ကြား၏။ သူသည် “အားလုံး” ဖြစ်၍ စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေ၏။ အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူသည် “ဘဝ” — သတ္တဝါအားလုံး ပေါ်ပေါက်လာရာ အရင်းအမြစ် ဖြစ်၏»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.