Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 25
प्रथमो होष देवानां मुखादग्निमजीजनत् । ग्रहैर्बहुविधै: प्राणान् संरुद्धानुत्सूजत्यपि
prathamo hi sa devānāṁ mukhād agnim ajījanat | grahair bahuvidhaiḥ prāṇān saṁruddhān utsṛjati api ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «ထိုဘုရားသည် ဒေဝတားတို့အနက် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ မိမိ၏ မျက်နှာမှပင် မီး (အဂ္ဂိ) ကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။ ဂြိုဟ်ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကြောင့် အသက်ရှူသက်တမ်း (ပရာဏ) တင်းကျပ်ပိတ်ဆို့ခံရသော သတ္တဝါတို့ကိုပင် ထိုဘုရားသည် လွတ်မြောက်စေ၍ ဒုက္ခမှ သက်သာရာ ပေးတော်မူ၏»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a deity’s supreme, beneficent power: he is both a cosmic creator (bringing forth Agni) and a compassionate protector who frees afflicted beings from suffering, restoring their prāṇa and well-being.
Vāyu-deva is praising or describing a foremost divine figure, stating that this god produced Agni from his mouth and also liberates living beings whose life-force is oppressed by various graha-related afflictions.