Shloka 4
स ता: पिबन् क्षीरमिव नातृप्पत महामना: । अपूरयन्महौघेन महीं सर्वा च पार्थिव
sa tāḥ piban kṣīram iva nātṛppata mahāmanāḥ | apūrayan mahaughena mahīṃ sarvāṃ ca pārthiva ||
မဟာစိတ်ရှိသော ရှင်မုနိသည် ထိုရေများကို နို့ကဲ့သို့ သောက်သော်လည်း မပြည့်ဝမချမ်းသာနိုင်ခဲ့။ ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ မဟာရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကို လွှတ်ထုတ်၍ ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို ထပ်မံဖြည့်တင်းခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ဗြာဟ္မဏ-ရိရှီ၏ တပသ (tapas) အာနုဘော်၏ အလွန်ထူးကဲသော အင်အားကို ထင်ရှားစေပြီး၊ ထိန်းချုပ်မှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဦးဆောင်သော အင်အားကြီးမားမှုသည် လောက၏ အရင်းအမြစ်များကို ဆုတ်ယူနိုင်သကဲ့သို့ ပြန်လည်ပေးနိုင်ကြောင်းကိုလည်း သင်ခန်းစာပေးသည်။
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the immense efficacy of tapas and brahminical spiritual power: it can deplete even the world’s waters, yet it can also restore them. Ethically, it suggests that true power is not mere consumption but the capacity to re-establish balance and welfare.
A great sage drinks up the waters of the earth without being satiated; afterward he causes a mighty flood or stream to flow and thereby refills the entire earth with water, narrated to a king as an illustration of extraordinary ascetic potency.